Diagnoza psychologiczna – co to? Typy, cele

Diagnoza psychologiczna

Co to jest diagnoza psychologiczna? I jakie są cele diagnozy psychologicznej? W tym artykule omówimy podstawową definicję diagnozy psychologicznej oraz jej rodzaje. Omówimy także ogólne cele diagnozy psychologicznej oraz różnice między zaburzeniami osobowości. Zaczynajmy! Poniżej podajemy kilka przykładów diagnoz psychologicznych. Jakie są ogólne cele diagnozy psychologicznej? Czym różnią się te typy diagnoz? Porównajmy dwa główne typy diagnoz, aby sprawdzić, która z nich jest odpowiednia dla Twojej sytuacji.

Typy diagnozy psychologicznej

W psychopatologii istnieje kilka różnych typów diagnozy psychologicznej, z których każdy ma określony cel. Na przykład diagnoza symptomatyczna ogranicza się do stwierdzenia określonych objawów, podczas gdy diagnoza etiologiczna skupia się na podstawowej przyczynie tych objawów. Z kolei diagnoza typologiczna ma na celu umieszczenie tych danych w kontekście całej osobowości jednostki. Podejście to zostało opracowane przez Lwa Wygotskiego, który uważał, że psychopatologia powinna zawsze uwzględniać złożoną strukturę osobowości.

Diagnoza symptomatyczna jest najniższym profesjonalnym poziomem analizy. Ten rodzaj diagnozy jest często dostępny niemal dla każdego i opiera się na obserwacji i samoobserwacji. Główną wadą tego typu diagnozy jest jej subiektywność. W rzeczywistości był on wielokrotnie krytykowany jako diagnoza błędna. Chociaż istnieje wiele przykładów diagnoz objawowych, należy pamiętać, że nie zawsze są one trafne. Z tego powodu nie zawsze należy z nich korzystać.

Psychodiagnostyka to diagnoza psychologiczna, która jest wynikiem pracy psychologa. Jest to proces identyfikowania i wyjaśniania istoty cech psychologicznych jednostki, a także opracowywania zaleceń na podstawie wniosków praktycznych. Ostatecznie diagnoza psychologiczna polega na określeniu różnic między aktualnym stanem psychicznym osoby a patologią leżącą u jego podstaw. Innymi słowy, najważniejszym elementem diagnozy psychologicznej jest wyjaśnienie przyczyn. W związku z tym wyróżnia się trzy główne poziomy diagnozy: objawową, kliniczną i patologiczną.

Psychodiagnostyka różnicowa i psychoanalityczna to różne rodzaje testów stosowanych przez psychologów do oceny cech osobowości. Pierwszy z nich wykorzystuje metodę zwaną „człowiekiem w deszczu” do określenia cech osobowości danej osoby. Druga opiera się na koncepcji „psychoanalitycznie odrębnej” (CSD), która koncentruje się na różnicach indywidualnych, a nie na wspólnych cechach.

Przeczytaj również:  Ukryte cierpienie psychopaty

Co to jest diagnoza psychologiczna?

Zaburzenia psychologiczne to stany charakteryzujące się znacznymi zakłóceniami w myślach, uczuciach i zachowaniach danej osoby. Zaburzenia te zaburzają zdolność osoby do normalnego funkcjonowania i prowadzą do znacznego cierpienia i niepełnosprawności. Zaburzenia te dzieli się na dwa rodzaje: upośledzenie funkcjonalne i upośledzenie społeczne. Oba typy zaburzeń wiążą się z powtarzającymi się myślami i zachowaniami. Osoby cierpiące na te zaburzenia często odczuwają silny lęk przed pewnymi sytuacjami lub nie mogą uczestniczyć w spotkaniach towarzyskich. Z tych powodów mogą one potrzebować leczenia psychologicznego.

Psychiatrzy do postawienia diagnozy używają Diagnostycznego i Statystycznego Podręcznika Zaburzeń Psychicznych (DSM). Podręcznik ten zawiera listę różnych rozpoznanych zaburzeń psychicznych wraz z opisami objawów i odpowiadającymi im opisami ich nasilenia. Kryteria diagnostyczne opierają się na zachowaniu pacjenta w przeszłości oraz jakości i intensywności jego popędów i afektów. DSM-5 zawiera także szczegółowe opisy zaburzeń psychicznych i ich objawów.

Diagnozy psychologiczne mają wiele zalet, między innymi przyczyniają się do podejmowania decyzji dotyczących leczenia. Psychologowie stawiają trafne diagnozy ze świadomością, że pomogą one innym pracownikom służby zdrowia w zapewnieniu klientom jak najlepszej opieki. Dokładne diagnozy przyczyniają się także do lepszej komunikacji i zrozumienia, co pozwala innym pracownikom służby zdrowia podejmować bardziej świadome decyzje. Ponadto trafne diagnozy mogą pomóc osobie, u której postawiono diagnozę, w lepszym zrozumieniu własnych doświadczeń. Czym dokładnie jest diagnoza psychologiczna?

Diagnoza psychologiczna różni się od diagnozy fizycznej tym, że zaburzenie psychiczne jest stanem, który wpływa na myśli, uczucia, nastrój i zachowanie. Zaburzenia te mogą mieć charakter zarówno krótkotrwały i rzadki, jak i przewlekły i osłabiający. Nie ma jednej konkretnej przyczyny zaburzeń psychicznych i często trwają one przez całe życie. Jednak kiedy osoba doświadcza częstych lub poważnych zaburzeń, jej zachowanie i emocje stają się nienormalne i mogą wpływać na jej zdolność do funkcjonowania. Po postawieniu diagnozy, proces leczenia rozpoczyna się od konsultacji ze specjalistą zdrowia psychicznego, który postawi odpowiednią diagnozę.

Przeczytaj również:  Co to jest psychoza?

Ogólne cele diagnozy psychologicznej

Istnieją różne ogólne cele diagnozy psychologicznej. Cele te opierają się na badaniach empirycznych. Obejmują one identyfikację kluczowych czynników wpływających na pojawienie się objawów, poziom powodowanego przez nie cierpienia oraz ryzyko i korzyści związane z leczeniem. Ostatecznie diagnoza psychologiczna ma na celu zmianę życia osób dotkniętych zaburzeniem. Może to być jednak trudne do osiągnięcia, jeśli dana osoba nie spełnia wszystkich kryteriów diagnozy. Pomimo trudności, psychologowie są dobrze przygotowani do radzenia sobie z szerokim zakresem sytuacji.

Diagnoza osobowości

Pierwszym celem leczenia zaburzeń osobowości jest zmniejszenie bezpośredniego stresu. Terapeuci uczą strategii radzenia sobie z przyczynami stresu i pomagają ludziom w tworzeniu mechanizmów radzenia sobie z nim. Można również zaoferować wsparcie psychospołeczne, np. ze strony członków rodziny, sąsiadów i pracowników służby zdrowia. W celu leczenia objawów, takich jak lęk lub depresja, mogą być przepisywane określone leki. W większości przypadków leki te są stosowane tylko w małych dawkach. Lekarz może również zaproponować terapię, która pomoże pacjentowi radzić sobie z objawami.

Leczenie zaburzeń osobowości może obejmować psychoterapię. Leczenie to może pomóc osobie uzyskać wgląd w swoje zaburzenie i dowiedzieć się, jak jej zachowanie wpływa na innych. Psychoterapia może również pomóc osobie nauczyć się kontrolować swoje zachowanie. Rodzaj psychoterapii, jakiej poddawana jest dana osoba, zależy od stopnia nasilenia i konkretnej diagnozy. Na przykład osoba z zaburzeniem osobowości może być poddana kilku sesjom z różnymi terapeutami lub rodzajom terapii. Czas trwania i intensywność terapii różni się w zależności od nasilenia objawów.

Osoby z zaburzeniami osobowości zazwyczaj nie mają spójnego, dokładnego obrazu siebie. Postrzegają siebie w różny sposób w zależności od środowiska i okoliczności. Często mają nierealistyczną samoocenę i brak im spójności w wyznawanych wartościach i celach. Często są też zdezorientowane i frustrujące dla innych ludzi i lekarzy. Dziecko z zaburzeniami osobowości może wykazywać nadmiernie emocjonalne lub niekonsekwentne wzorce wychowawcze, co prowadzi do trudności fizycznych i emocjonalnych. W niektórych przypadkach osoba taka może nawet wykazywać objawy depresji, manii lub lęku.

Przeczytaj również:  Co to jest temperament?

W DSM-5 wymieniono dziesięć różnych zaburzeń osobowości. Są one dalej podzielone na trzy grupy: ekscentryczne, dramatyczne oraz lękliwe lub bojaźliwe. Niektóre zaburzenia nie zostały zdefiniowane i są kategoryzowane w zależności od stopnia ich nasilenia. Na przykład, niektóre osoby mogą mieć skrajne zaburzenia nastroju lub lękowe, podczas gdy inne mogą być bardziej towarzyskie lub otwarte. Niektórzy ludzie będą wykazywać wszystkie lub większość cech danej osoby i będą przejawiać te zachowania w różnych kontekstach.

Diagnoza neuropsychologiczna

Diagnoza neuropsychologiczna to proces porównywania funkcji poznawczych danej osoby z funkcjami innych osób. Do oceny funkcjonowania poznawczego pacjenta neuropsycholodzy wykorzystują różne testy, w tym kwestionariusze i wywiady kliniczne. Neuropsychologowie sprawdzają również inne funkcje poznawcze. Wyniki tych testów są często wykorzystywane do formułowania zaleceń dotyczących leczenia. Poniżej wymieniono niektóre z najważniejszych zastosowań diagnozy neuropsychologicznej.

Ocena neuropsychologiczna jest przeprowadzana w celu zrozumienia funkcjonowania mózgu i jego wpływu na myślenie, nastrój i zachowanie. Proces ten obejmuje wywiad kliniczny i przeprowadzenie testów psychometrycznych. Testy te mają na celu określenie aktualnego poziomu funkcjonowania danej osoby i wykrycie zaburzeń poznawczych. Ocena neuropsychologiczna może pomóc w identyfikacji zaburzeń zdrowia psychicznego i w ustaleniu ich źródła. Może również pomóc w diagnozowaniu stanów chorobowych, takich jak demencja.

Proces identyfikacji przyczyny zaburzeń poznawczych jest złożony. Chociaż pośmiertne skany mózgu mogą dostarczyć ogólnych wskazówek, konkretne prognozy kliniczne wymagają analizy przypadku danego pacjenta. Ocena neuropsychologiczna jest cennym narzędziem pozwalającym przewidzieć powrót do zdrowia pacjentów z różnymi schorzeniami. W szczególności neuropsycholodzy mogą na podstawie wyników testów dostosować strategie rehabilitacji do osób starszych. Są one niezbędne do śledzenia postępu demencji.

Celem oceny neuropsychologicznej jest różnicowanie między zaburzeniami depresyjnymi a chorobą neurologiczną. Testy neuropsychologiczne są często przeprowadzane w ramach wstępnej oceny pacjenta pod kątem AIDS i ponownej oceny w przypadku dalszego pogarszania się jego stanu. Testy neuropsychologiczne pozwalają również odróżnić zaburzenia organiczne od depresyjnych, co umożliwia zastosowanie odpowiedniego leczenia. Ocena neuropsychologiczna może być jednak przeprowadzana także w innych przypadkach, np. w kontekście depresji.