Psychologia i konsekwencje mechanizmów obronnych

Czym są mechanizmy obronne

Jaka jest psychologia i konsekwencje mechanizmów obronnych? Jak możemy je rozpoznać i przestać ich używać? W tym artykule przeanalizujemy psychologię trzech powszechnych mechanizmów obronnych: wypierania, zaprzeczania i racjonalizacji. Poniżej podano kilka przykładów tego, jak używamy tych mechanizmów obronnych, aby się chronić. Mają one również wpływ na nasze życie. Jeśli czujesz się ofiarą przemocy psychicznej lub masz skłonność do zaprzeczania, przeczytaj ten artykuł! Pomoże Ci on zidentyfikować źródło Twoich problemów i znaleźć rozwiązanie.

Psychologia mechanizmów obronnych i ich wpływ na nasze życie

Istnieje kilka powszechnie stosowanych psychologicznych mechanizmów obronnych. Na przykład, możemy próbować unikać realności niekomfortowej sytuacji. Obecność nieprzyjemnych myśli, wspomnień lub irracjonalnych przekonań może sprawić, że poczujemy się niekomfortowo i możemy postanowić ich uniknąć, wyłączając nasze systemy samoobrony. Jednak przyczyny leżące u podstaw tych mechanizmów obronnych mogą wpływać na nasze zachowanie i relacje z innymi w przyszłości.

Mechanizmy psychologiczne, które chronią nas przed negatywnymi uczuciami, nazywamy „mechanizmami obronnymi”. Pierwszy z nich, znany jako zaprzeczanie, może być obecny u osób bardzo zadłużonych. Inny mechanizm obronny to „sublimacja”, która polega na uwewnętrznianiu obserwowalnych zachowań. Drugi typ to projekcja, która polega na przypisywaniu sobie wewnętrznych, niepożądanych impulsów. Zarówno sublimacja, jak i represja mogą wpływać na nasze zachowanie.

Psychologiczne mechanizmy obronne chronią naszą samoocenę i wyobrażenie o sobie. Na przykład możemy przenosić nasze irracjonalne przekonania na innych ludzi, wierząc, że ta druga osoba jest dla nas większym zagrożeniem niż my sami. W takim przypadku terapeuta sugeruje, by Amelia była postrzegana jako osoba „super empatyczna”, a nie „pokorna”. Stosowanie tej techniki jest powszechnym psychologicznym mechanizmem obronnym i dobrym sposobem radzenia sobie z trudnymi sytuacjami.

Mechanizmy obronne są wprawdzie korzystne w radzeniu sobie z trudnymi sytuacjami, ale wielokrotne stosowanie tych strategii może osłabić naszą zdolność do radzenia sobie z nieprzyjemnymi emocjami i zachowaniami. Te mechanizmy obronne mogą również negatywnie wpływać na relacje z innymi. Terapia może pomóc zmniejszyć częstotliwość i siłę tych niepożądanych zachowań oraz pomóc nam stawić czoła uczuciom, które się za nimi kryją. Wykorzystując różne strategie terapeutyczne, można stać się bardziej świadomym swoich myśli i uczuć oraz wypracować skuteczniejsze mechanizmy radzenia sobie z nimi.

Mechanizmy obronne: Wyparcie

Wypieranie to nieświadomy mechanizm obronny, w którym mózg przekierowuje niepożądany bodziec na mniej zagrażający obiekt. W naszym przypadku pies jest obiektem mniej zagrażającym. Zamiast konfrontować się z szefem, możemy skierować nasz gniew na współlokatora lub partnera. Wypieranie jest naturalnym mechanizmem obronnym, ale może nie być zdrowe. W takich przypadkach skorzystanie z pomocy doradcy lub psychologa może pomóc nam przezwyciężyć tę tendencję.

Przeczytaj również:  Przywłaszczenie kulturowe i jego konsekwencje

Gdy osoba doświadcza traumy, jej mechanizmem obronnym może być unikanie pewnych miejsc lub sytuacji. Często unikają one jazdy samochodem lub odwiedzania miejsc związanych z traumatycznym wydarzeniem. Inne osoby mogą w dalszym ciągu angażować się w zachowania destrukcyjne. Mogą wydawać nadmierne sumy pieniędzy na zakupy, nawet jeśli są bardzo zadłużone. Mogą też żartować ze swoich negatywnych emocji. Jednak najbardziej podstawową formą wyparcia jest unikanie.

Gdy ludzie stosują wyparcie jako mechanizm obronny, mogą wyładowywać swoje frustracje na bezpośrednich podwładnych lub niewinnych kolegach. Konsekwencje takiego zachowania są jednak znacznie mniej dotkliwe niż w przypadku wybuchu skierowanego na szefa. W rezultacie osoby, które stosują wyparcie jako mechanizm obronny, mogą czuć się niezdolne do stawienia czoła konsekwencjom. Wypieranie jako mechanizm obronny może nawet prowadzić do dyskryminacji osób, które się od nich różnią.

W wielu przypadkach wypieranie jest mechanizmem obronnym, sposobem na uniknięcie nieprzyjemnych emocji. Może to prowadzić do negatywnych uczuć i frustracji. Wykorzystanie humoru jako mechanizmu obronnego może pomóc w zmniejszeniu negatywnych emocji i ich zwalczaniu. Inną formą wyparcia jest intelektualizacja. Osoby, u których zdiagnozowano nieuleczalną chorobę, mogą mieć trudności z okazywaniem emocji, zamiast tego decydując się na badanie choroby, by nadać jej sens. Te strategie znane są jako relacje „z odbicia”.

Mechanizmy obronne: Zaprzeczanie

Proces rozpoznawania i analizowania natury własnych spostrzeżeń nazywany jest mechanizmem obronnym. Dotyczy on zarówno wewnętrznych, jak i zewnętrznych spostrzeżeń, które są sprzeczne z jawnymi przekonaniami i osobistymi uczuciami. Celem mechanizmu obronnego jest złagodzenie napięcia i zminimalizowanie cierpienia. Choć mechanizmy obronne są naturalną częścią ludzkiego życia, mogą występować zbyt często i powodować większe cierpienie. Osoby, które regularnie stosują takie metody, powinny szukać pomocy psychologicznej, aby przezwyciężyć te problemy.

Innym mechanizmem obronnym jest zaprzeczanie. Zaprzeczanie polega na zaprzeczaniu lub minimalizowaniu czegoś lub kogoś, co nam się nie podoba. Jest to powszechne zachowanie obronne, które służy celom obronnym, pozwalając zaprzeczać rzeczywistości. Niektórzy ludzie stosują zaprzeczanie częściej niż inni, na przykład osoby z problemami psychicznymi, takimi jak nadużywanie substancji psychoaktywnych czy narcystyczne zaburzenia osobowości. Zaprzeczanie pozwala także na dalsze funkcjonowanie, nawet jeśli nie jesteś w stanie zaakceptować prawdy.

Przeczytaj również:  Opóźnione fazy snu i czuwania u nastolatków

W niedawnym badaniu sprawdzono związek między mechanizmami obronnymi a satysfakcją z życia. Po uwzględnieniu depresji, lęku i liczby traumatycznych wydarzeń zaprzeczanie i rezygnacja wiązały się z wyższym zadowoleniem z życia i większą satysfakcją ekonomiczną. Niski poziom rezygnacji wiązał się z wyższą satysfakcją z życia. Wyniki te nie były jednak wystarczająco spójne, by stwierdzić, że te dwa zachowania mają związek przyczynowy z satysfakcją z życia. Dlatego konieczne jest dalsze badanie tych mechanizmów obronnych, aby lepiej zrozumieć wpływ ich działania na zadowolenie z życia.

W tym badaniu naukowcy sprawdzili teorię, że określona struktura neuronalna wpływa na rozwój mechanizmu obronnego. Wyniki sugerują, że integracja międzypółkulowa może odgrywać kluczową rolę w rozwoju mechanizmu obronnego. Aby sprawdzić tę hipotezę, porównano narracje osób zdrowych i dorosłych z AgCC. Narracje były oceniane przy użyciu Podręcznika Mechanizmów Obronnych. DMM był również pomocny w określeniu, w jaki sposób DMM mierzy różne aspekty obrony.

Racjonalizacja

Psychoanaliza bada rozwój mechanizmów obronnych od XIX wieku. Freud opracował ten termin w XIX wieku, ale dopiero jego córka Anna zdefiniowała to pojęcie i zaczęto go używać. Anna Freud zdefiniowała dziesięć mechanizmów obronnych, w tym zaprzeczanie, wypieranie, intelektualizację, projekcję, tworzenie reakcji, cofanie, wycofywanie się i racjonalizację. Dziś wiemy o ponad trzydziestu różnych rodzajach mechanizmów obronnych.

Racjonalizacja jest mechanizmem obrony ego. Jego celem jest usprawiedliwienie naszych działań, aby uchronić się przed poczuciem winy, zachować szacunek dla samego siebie lub uniknąć krytyki. W wielu przypadkach racjonalizacja jest w dużej mierze nieświadoma i nie służy niczemu innemu niż ochronie przed poczuciem winy. Psychologowie uważają, że racjonalizacja przynosi skutki odwrotne do zamierzonych, ponieważ może sprawić, że poczujemy się gorzej niż w rzeczywistości. Chociaż proces racjonalizacji jest ważny, wiele wniosków z niego płynących nie jest ważnych.

Jako mechanizm obronny, racjonalizacja może być również błędem logicznym. Kiedy stosujemy tę technikę, próbujemy zracjonalizować działanie lub wydarzenie, które postrzegamy jako szkodliwe. O wiele łatwiej jest zracjonalizować zachowanie niż zmierzyć się z jego przyczyną. Jednak nie zawsze jest to skuteczne. Istnieje wiele różnych rodzajów racjonalizacji, a najbardziej niebezpiecznym z nich jest „usprawiedliwianie obronne”.

Człowiek może stosować mechanizm obronny, aby ukryć bolesne emocje lub traumatyczne doświadczenia. Rozpoznanie mechanizmu obronnego i zidentyfikowanie problemu pomaga osobie zmierzyć się z prawdą i poprawić jakość swojego życia. Terapeuta może pomóc osobie zrozumieć jej umiejętności radzenia sobie z problemami. Celem terapii jest przezwyciężenie przyczyn leżących u podstaw mechanizmów obronnych. W dłuższej perspektywie prowadzi to do pełniejszego wyleczenia. Jeśli jesteś jedną z milionów osób cierpiących na depresję, racjonalizacja jest sposobem na przezwyciężenie tego problemu.

Przeczytaj również:  Trzy zabawne sposoby na nauczenie dzieci oddychania

Represja lub zaprzeczanie

Gdy osoba stosuje represję lub zaprzeczanie jako mechanizm obronny, jest świadoma swoich uczuć, ale decyduje się je ignorować lub zachowywać się w sposób sprzeczny z naturalnymi instynktami. Może to wynikać z presji, by sprawiać wrażenie pozytywnej osoby, a nawet z chęci odseparowania od siebie poszczególnych części życia. Zaprzeczanie nie pozwala nam stawić czoła bolesnym uczuciom, których doświadczamy. Ważne jest, aby zrozumieć ten wzorzec zachowania, aby uniknąć go w przyszłości.

Zaprzeczanie jest naturalną reakcją człowieka na bolesne sytuacje i doświadczenia. Jest to prymitywna forma obrony, która może działać samodzielnie lub w połączeniu z innymi subtelnymi mechanizmami. Pomaga ludziom unikać bolesnych uczuć i fragmentów życia. Na przykład uczeń może nie przyznać, że nie przygotował się do egzaminu, przez co go zlekceważył. Choć zaprzeczanie może wydawać się rozsądnym sposobem radzenia sobie z przytłaczającą rzeczywistością, może być również niebezpiecznym mechanizmem obronnym.

Represja lub zaprzeczanie jest naturalną reakcją człowieka, która zachodzi na podświadomym poziomie świadomości. Przekierowuje ona emocje do bezpiecznego substytutu, takiego jak członkowie rodziny lub przyjaciele. Osoba może odrzucić bolesną rzeczywistość sytuacji, zaprzeczając jej lub racjonalizując. Innym rodzajem obrony jest projekcja. W tym przypadku osoba zaprzecza realności swojej sytuacji, wyobrażając sobie, co się stało, zamiast tego, co się rzeczywiście stało. Ta strategia również wiąże się z projekcją, w której osoba postrzega wydarzenie jako coś zewnętrznego lub pochodzące z odległego źródła.

Bez względu na to, czy musimy obwiniać siebie, czy innych ludzi za nasze cierpienie, musimy być świadomi tych sposobów radzenia sobie z uczuciami. Tłumienie i zaprzeczanie, a także obawa mogą być skutecznymi sposobami radzenia sobie z niepokojem. Istnieją jednak także bardziej subtelne formy zaprzeczania. Te dwie strategie mogą być formą odrzucenia samego siebie. Niezależnie od tego, czy dana osoba cierpi z powodu długów finansowych, czy też winę za to ponosi ktoś inny, sposobem radzenia sobie z sytuacją może być wyparcie i zaprzeczanie.