Zrozumienie waginizmu w czasie ciąży

Zrozumienie waginizmu w czasie ciąży jest bardzo ważne. Nie tylko kobiety ciężarne powinny znać objawy, przyczyny i leczenie, ale również członkowie ich rodzin powinni być świadomi tego schorzenia. Kobieta z waginizmem jest narażona na zwiększone ryzyko nieprzestrzegania zaleceń w czasie ciąży, co może być spowodowane poczuciem wstydu lub brakiem zrozumienia ze strony personelu medycznego. Dlatego położnicy powinni być świadomi tych problemów, aby zapewnić odpowiednią opiekę medyczną przez cały okres ciąży. Badanie z 2020 r. wykazało również, że kobiety, u których w rodzinie występuje waginizm, mają gorsze rokowania dla dziecka niż te, u których go nie ma. Co więcej, pary z zaawansowaną klasyfikacją waginizmu są zazwyczaj poddawane bardziej złożonemu leczeniu, które może obejmować stosowanie rozszerzadeł i innych metod poprawiających funkcje seksualne.

Leczenie

Leczenie waginizmu może obejmować wiele metod, w tym leki, operacje i zmiany stylu życia. Na przykład, jedną z najbardziej popularnych form leczenia jest rozszerzanie pochwy, ale nie jest to jedyna możliwość. W niektórych przypadkach przyczyną waginizmu są czynniki psychologiczne. W takim przypadku terapia może obejmować poradnictwo. Celem leczenia waginizmu jest zmniejszenie bólu i poprawa jakości życia.

Typowo, ból seksualny u kobiet jest wynikiem mimowolnego zaciśnięcia mięśni dna miednicy, szczególnie grupy mięśni łonowo-guzicznych. To mimowolne napięcie utrzymuje się podczas stosunku. Skuteczne leczenie waginizmu polega na przekwalifikowaniu mięśni dna miednicy w celu wyeliminowania mimowolnych reakcji mięśniowych podczas stosunku. Leczenie koncentruje się również na łagodzeniu bólu i ciasnoty penetracyjnej spowodowanej skurczami mięśni dna miednicy.

Kobiety z waginizmem mogą odczuwać ból lub pieczenie podczas stosunku płciowego. Wiele osób cierpiących z powodu tego schorzenia ma niski popęd seksualny. Nie oznacza to jednak, że kobiety z waginizmem są niezdolne do przeżywania orgazmów. Waginizm może być również spowodowany fizycznymi czynnikami stresogennymi, takimi jak lęk przed przewidywaniem i uraz fizyczny. Dlatego pacjentki powinny skonsultować się z lekarzem w celu dokonania oceny.

Leczenie waginizmu może obejmować fizykoterapię lub lekarzy zajmujących się zdrowiem miednicy. Fizjoterapeuci zajmujący się bólem miednicy mogą przepisać leki, które pomogą w zwalczaniu bólu i poprawią zdolność dna miednicy do tolerowania penetracji. Inne rodzaje fizykoterapii, takie jak fizykoterapia dna miednicy, mogą obejmować kombinację zabiegów. Podstawowym celem leczenia waginizmu jest zmniejszenie odruchu mięśni i zajęcie się niepokojem pacjentki.

Przeczytaj również:  Mitomania - co to jest i na czym polega?

Fizjoterapia jest skutecznym sposobem leczenia waginizmu. Fizjoterapeuta dna miednicy będzie rozciągał i wzmacniał mięśnie, które podtrzymują organy miednicy. Ćwiczenia te pomogą również poprawić libido. Oprócz profesjonalnego fizjoterapeuty dna miednicy, możesz wykonywać ćwiczenia w domu, aby poprawić swoje życie seksualne. Jeśli jesteś gotowa podjąć zobowiązanie, fizjoterapia dna miednicy może pomóc ci odzyskać kontrolę nad organami miednicy i cieszyć się bezbolesnymi stosunkami seksualnymi.

Przyczyny

Istnieje wiele przyczyn waginizmu, od lęków z dzieciństwa po wierzenia religijne. Zwłaszcza kobiety mają tendencję do przesadnego reagowania na plotki i przesądy dotyczące penisa. Te przekonania i plotki, zwane mitami seksualnymi, mogą zakorzenić się w podświadomości danej osoby i przyczynić się do powstania waginizmu w późniejszym okresie życia. Oto niektóre z najczęstszych przyczyn waginizmu.

Molestowanie seksualne i gwałt są częstymi przyczynami waginizmu. Wczesne narażenie na stosunek płciowy przez rodziców i oglądanie porno we wczesnym okresie rozwoju może być przyczyną wtórnych przypadków waginizmu. Do innych przyczyn waginizmu należą przegrody pochwy, torbiele Bartholina i mięśniaki wewnątrzpochwowe. Niektóre z tych problemów mogą prowadzić do bólu podczas penetracji seksualnej i mogą być leczone poprzez wizytę u ginekologa.

Gdy objawy waginizmu naśladują objawy wulwodynii, niedomkniętej błony dziewiczej lub liszaja twardzinowego, ważne jest, aby zasięgnąć porady lekarza ginekologa. Dokładne badanie miednicy jest niezbędne do postawienia diagnozy, ale odróżnienie waginizmu od innych schorzeń miednicy może być trudne. Niezależnie od przyczyny, leczenie jest zazwyczaj ukierunkowane na zajęcie się psychologicznymi przyczynami waginizmu i umożliwienie kobiecie czerpania przyjemności z aktywności seksualnej.

Faktory psychologiczne odgrywają dużą rolę w podłożu waginizmu. Pacjentki często mają głęboko zakorzenione lęki związane z seksualnością i stosunkiem płciowym. Lęki te powodują skurcze mięśni zwieraczy jako mechanizm obronny, zapobiegając w ten sposób wystraszeniu się kobiety aktem intymnym. Leczenie wymaga odpowiedniego wsparcia psychologicznego i duchowego dla pacjenta. Podczas tego procesu pacjentki mogą nauczyć się, jak się zrelaksować i poczuć komfortowo w swoim ciele.

Przyczyny behawioralne waginizmu są również powszechne. U osób, które w przeszłości były wykorzystywane seksualnie, przeżyły traumę lub inne czynniki psychologiczne, może wystąpić pochwica. Pomimo tych objawów, kobiety z waginizmem mogą nadal osiągać orgazmy poprzez stymulację łechtaczki. Chociaż podstawowym objawem waginizmu jest trudność w dopuszczeniu do penetracji pochwy, wiele kobiet z waginizmem odkrywa go dopiero podczas pierwszych prób uprawiania seksu waginalnego. Aby pokonać tę barierę, terapia może być korzystna zarówno dla kobiety, jak i dla partnera.

Przeczytaj również:  Pozytywne skutki optymizmu

Objawy

Jeśli odczuwasz ból podczas seksu lub podczas badania, możesz mieć objawy waginizmu. W ciężkich przypadkach lekarz może chcieć zbadać cię dokładniej, szukając oznak infekcji lub urazu. Badanie miednicy nie jest bolesne, jeśli pacjentka o nim wie, ale jest konieczne, aby wykluczyć wszelkie inne ukryte schorzenia. Jeśli doświadczyłaś któregoś z tych objawów, powinnaś natychmiast udać się do lekarza.

Waginizm, stan, w którym mięśnie pochwy kurczą się mimowolnie, może dotyczyć kobiet w każdym wieku. Jest on często wywoływany przez takie czynności, jak stosunek płciowy, badanie miednicy lub zakładanie urządzenia macicznego. Powoduje ból i zakłopotanie u kobiet, a eksperci szacują, że doświadcza go nawet 1% kobiet. Znana jest również jako mialgia dna miednicy i jest główną przyczyną nieskonsumowanych związków.

Chociaż objawy te mogą objawiać się jako ból, często trudno jest określić dokładną przyczynę waginizmu. Mimowolne skurcze mięśni pochwy mogą prowadzić do hipertonii mięśni dna miednicy, co może powodować bolesne stosunki płciowe. Oprócz bólu, waginizm może również powodować napięcie mięśni dna miednicy i bioder. W niektórych przypadkach stan ten może mieć charakter antycypacyjny lub być wywołany przez bodziec fizyczny lub psychologiczny.

Różne rodzaje waginizmu występują w różnych przypadkach. Niektóre są wywoływane przez konkretne wydarzenie, podczas gdy inne przez uraz psychologiczny lub emocjonalny. Niezależnie od przyczyny, leczenie waginizmu zwykle obejmuje zarówno ćwiczenia fizyczne, jak i emocjonalne. U kobiet w każdym wieku może wystąpić waginizm, który dotyczy obu płci. Istnieją cztery kategorie waginizmu, w zależności od nasilenia dolegliwości.

Cierpiący na to zaburzenie mogą starać się o leczenie problemu leżącego u jego podstaw. Zazwyczaj terapia skupia się na pomocy kobietom w radzeniu sobie z negatywnymi emocjami oraz nauce kontrolowania i rozluźniania mięśni pochwy. Fizykoterapeuci miednicy mogą stosować rozszerzadła pochwowe, aby pomóc kobietom się zrelaksować. Najczęstszą formą terapii waginizmu jest tzw. stopniowa desensytyzacja (PD), która polega na stopniowym wprowadzaniu rozwieraczy pochwy i dotykaniu.

Przeczytaj również:  Meta-pamięć - co to jest i czy można ją poprawić?

Ryzyko związane z niepodjęciem dalszych działań w przypadku kobiet ciężarnych z waginizmem

Niepodjęcie działań w przypadku kobiet ciężarnych z waginizmem może być dla nich problematyczne i może prowadzić do poczucia wstydu i braku wrażliwości ze strony personelu medycznego. Oprócz dyskomfortu związanego z leczeniem waginizmu, schorzenie to może również wpływać na postrzeganie siebie jako kobiety. Ponadto może mieć wpływ na rokowanie co do przebiegu ciąży. Dlatego tak ważne jest, aby kobiety w ciąży z waginizmem szukały odpowiedniej opieki medycznej w celu poprawy swoich funkcji seksualnych.

Według ostatnich badań około 1% wszystkich kobiet w ciąży cierpi z powodu waginizmu. Nie jest to zbyt wysoka liczba, ale eksperci uważają, że problem ten dotyczy aż jednej na pięć kobiet. Wiele kobiet może wstydzić się swoich objawów lub krępować się o nich mówić. Niewykonanie badania może prowadzić do powikłań u matki i nienarodzonego dziecka.

Przyczyny niewykonania badania nie są jasne. Niektóre czynniki ryzyka obejmują skrajną ortodoksję religijną, brak edukacji seksualnej i wykorzystywanie. Kobiety cierpiące na waginizm unikają dzielenia się swoimi problemami z lekarzami, ponieważ sądzą, że w ten sposób wyjdą na niezdolne do pracy lub nieudacznice. Dlatego przy wdrażaniu CBT do leczenia waginizmu niezwykle ważne jest uwzględnienie kulturowego i religijnego kontekstu kobiety ciężarnej. Pozwoli to klinicyście poznać oczekiwania pacjentki, przekonania rodziny i specyficzne postawy wobec psychoterapii.

Choć waginizm sam w sobie nie jest niebezpiecznym stanem chorobowym, uporczywy ból może utrudniać aktywność seksualną. Chociaż waginizm rzadko zagraża życiu, może być związany z innymi schorzeniami. Na przykład, kobiety z waginizmem mogą doświadczać nagłych zmian w poziomie hormonów i mieć trudności w odbyciu stosunku płciowego. Objawy te mogą być również wynikiem urazu miednicy, komplikacji ciążowych lub przyjmowania leków.

Okres czasu między wystąpieniem objawów a pierwszą konsultacją u kobiet z waginizmem jest często krótszy niż w krajach zachodnich. Co więcej, bliskie relacje rodzinne mogą zwiększać niepokój kobiety i powodować presję na poczęcie dziecka lub skonsumowanie małżeństwa. Często kobiety z waginizmem nie otrzymują odpowiedniej opieki kontrolnej, narażając siebie i swoje dziecko na ryzyko niewykrytego raka szyjki macicy lub zakażeń przenoszonych drogą płciową.